Ölüm kanlı bir çocuk oyuncağıydı, Gecenin tam ortasında, Düşsel mezarlarından fırlıyan gölgeler vardı... Hiç baktın mı korkusuzca geceye, Duydun mu sessizligin çığlıgını? Yalnızken uyandın mı kabusların ortasında? Karıştın mı karanlığa? Dinledin mi gölgeleri? Duymak marifet ister, çünkü, fısıldar gölgeler sadece... Ruhunu satmalısın, sat ki sessizliği duy, olmayanı gör... Beni çağır, orda yoksam, ufuk çizgisinde ara beni... Veya derin sonsuz bir koridorda, Ölümü kovalıyorumdur çaresiz... Tut elimi...! Ölümü öldüreceğiz bu gece, Senin ile sonsuz ölümü yok edeceğiz, Sonsuz bir yaşam için... Ay karanlık yüzünü gösterdi, Maskeler düştü, gölgeleri herkez duyuyor artık... Bu gece gökyüzünü ağlatacağız, Artık ölüme sahip olmayan bir tanrının, Gözyaşları ile yıkayacağız yer yüzündeki kanı... Yaşamı geri aldık, sabah öyle bir güneş doğacakki olmayana... Denizlerin üstünde gökyüzüne uzatacağız ellerimizi, Merhaba diyecegiz yeniden, Yankılanacak ufuklarda sesimiz... Merhaba diyeceğiz yeniden, Yaşama ve sonsuz düşe...
